เคียงกันมาแต่น้อย จนโต ทุกข์สุขในมโน โอบเจ้า ครั้งเติบใหญ่บินโผ โปรดอย่า ลืมนา มีพี่ที่คอยเฝ้า เจ้าอยู่ เสมอ ๚ะ

ยามใดที่ว่างข้า  ประพันธ์ ลิขิตบทโคลงอัน  ชดช้อย ชอบเขียนเกี่ยวกับบรร  ดาเรื่อง ใดฤๅ ต้องเรื่องรักเพราะถ้อย  บทนั้น ซึ้งใจ ๚ะ ✔ คำตาย: ขิต, ชด ✔ คำสร้อย: ฤๅ ✔ สัมผัสบังคับภายในบท: พันธ์-อัน-บรร, ช้อย-ถ้อย ✖ คำสุภาพทั้งหมด ✖ คำลหุแท้ ✖ รกโท ✖ รกเอก

ครั้นพอตื่นพี่เฝ้า คะนึง พึงร่ำรำพันถึง แผ่นฟ้า แลน้ำที่ครามจึง ประพันธ์บท โคลงนา ด้วยคิดถึงใบหน้า กนิษเจ้า สุดใจ ๚ะ

หากพี่เลือกหนึ่งได้  พึงมี รู้เถิดกัลยาณี  เลือกเจ้า หญิงใดที่ว่าดี  แล้วแต่ นางแล ด้วยนั่นมิใช่เจ้า  เช่นนั้น ไม่พิจารณ์ ๚ะ

จริงอยู่รักแท้ย่อม  หายาก ทว่าใช่ลำบาก  สุดคว้า เพราะท่านจะเจอหาก  รอรัก ได้นา วันหนึ่งในไม่ช้า  รักแล้ว อยู่ยืน ๚ะ

ขอประกาศแจ่มแจ้ง แถลงไข แถลงข่าวกล่าวผ่านไมค์ กระหึ่มก้อง ว่าทั้งสี่ห้องใจ เปี่ยมรัก  จักมอบแด่นวลน้อง เท่านั้น ถาวร ๚ะ

มักครวญยามห่างน้อง เสมอ เหตุนี้ขอพบเจอ อีกครั้ง กอดหน่อยก่อนไกลเธอ หวังยิ่ง  รู้เถิดอิงแล้วทั้ง ชีพนี้ ที่เธอ ๚ะ

เจอเพียงครั้งพี่นี้  เปลี่ยนไป ฝันใฝ่แลเผลอใจ  ว่างเว้น การงานกิจใดใด  มีแต่ คนึงนา เป็นสิ่งที่ซ่อนเร้น  ต่อเจ้า เสมอมา ๚ะ

ขอ พี่ใช้ชาตินี้ กับอนงค์ รัก หนึ่งให้ยืนยง ประจักษ์หล้า เพียง ได้มอดม้วยลง เคียงร่าง ลดานา เจ้า และพี่คู่ฟ้า ตราบสิ้น โลกันตร์ ๚ะ

เรือนชานหลังใหม่นี้ ร่มเย็น อยู่สุขไร้ลำเค็ญ รุ่มร้อน ขนาดเหมาะดูเป็น เรือนที่ ดีนอ อบอุ่นชวนให้อ้อน น้องแม่ พ่อเอย ๚ะ

ดูเถิดโสดเช่นนี้ สุขจริง เพราะพี่เคยถูกทิ้ง ก่อนหน้า ผู้มอบใจให้พิง หาไม่ พบเลย ทุกท่านลาไม่ช้า ว่าด้วย แผลเดิม ๚ะ

เพราะชีวิตต่อสู้ หลายอย่าง มีผิดหวังอยู่บ้าง อย่ากลุ้ม แต่เรื่องรักจงวาง ขออย่า รนรา เพราะรักควรโอบอุ้ม จิตไว้ มิใช่ บั่นแรง ๚ะ

หลงรักหญิงผู้หนึ่ง งามนัก สวยยิ่งด้วยพรรณพักตร์ แน่งน้อย กายละเอียดพี่จัก สัมผัส  จักค่อยๆ เรียงร้อย ร่วมรัก นิรันดร์ ๚ะ